กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ได้ยินเช่นนั้น เฉียวหรงจิ่นจึงเอ่ยกับจูอวิ๋นอย่างเย็นเยียบ “ดี เช่นนั้นคืนนี้เจ้าจงไปหาเฉินซื่อที่คุกกรมอาญา ลอบหักแขนขาของนางให้ข้าเงียบ ๆ อ้อ ขอแค่คนมิมรณะก็พอ”
จูอวิ๋นได้ยินคำนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย ตอบกลับทันที “เจ้าค่ะ เจ้านาย ข้ารับใช้จะต้องทำภารกิจให้ลุล่วงแน่นอน”
เมื่อครู่พอล่วงรู้เรื่องที่เจ้านายถูกเฉินซื่อลอบสังหาร จิตสังหารในใจนางก็แทบจะควบคุมไม่อยู่ เจ้านายของตนกลับถูกลอบสังหารในช่วงเวลาที่ตนออกไปข้างนอก จะไม่ให้นางโกรธแค้นได้อย่างไร
เพราะอย่างไรนี่ก็คือเจ้านายที่นางอุตส่าห์ตามหาจนพบอย่างยากลำบาก เป็นเจ้านายที่รู้สถานะที่แท้จริงของตนแล้วก็ยังยินดีรับเลี้ยงดูนาง จะยอมให้ผู้อื่นมาลอบสังหารได้อย่างไร นี่นับว่าเหยียบย่ำจุดเดือดของจูอวิ๋นเข้าจริง ๆ