เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉินซื่อยังอยากจะกล่าวอะไรกันอีก ทว่าเมื่อเห็นว่าในที่นี้ไม่มีผู้ใดช่วยพูดแทนตนเองเลยแม้แต่คนเดียว อีกทั้งผู้บัญชาการกองกำลังพิทักษ์ตรงหน้าผู้นี้ก็แสดงออกชัดเจนว่าหมดความอดทนแล้ว เฉินซื่อจึงทำได้เพียงสะกดกลั้นความตื่นตระหนกและความเคียดแค้นในใจตนเองลงไป จำต้องเดินตามคนกลุ่มนั้นไปแต่โดยดี
อย่างไรเสียกองกำลังพิทักษ์ก็คือกองทหารรักษาพระองค์ที่ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้ นี่เป็นราชโองการขององค์เหนือหัว ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืนได้
เวลานี้ไม่ว่าจะเป็นใคร หากเอ่ยอะไรกันไปก็ไร้ประโยชน์ ทางที่ดีที่สุดคือรู้ความแล้วเดินตามไปแต่โดยดี เช่นนี้ยังพอหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดทางกายได้บ้าง ทั้งยังไม่ทำให้ความประทับใจอันเลวร้ายของตนในพระทัยขององค์เหนือหัวทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
เพียงแต่ก่อนจะจากไป เฉินซื่อกวาดสายตามองพระชายาและคนอื่น ๆ แวบหนึ่งอย่างลึกซึ้ง แววตานั้นราวกับอาบไปด้วยยาพิษอย่างไรอย่างนั้น