บทที่ 200: งีบกลางวัน

บทที่ 200: งีบกลางวัน

หลังจากนั่งดูอยู่พักหนึ่ง ลู่เหย่กับคนอื่นๆ ก็ถือชามบะหมี่ของตัวเองแยกออกไป ก่อนไปนั่งกินใต้ช่องแอร์ที่อยู่ไม่ไกล

พอเห็นแบบนั้น อวี๋ซือฮุ่ยก็ไปนั่งตรงที่เดิมของลวี่เจียหาว ทำให้ไม่เบียดกันแล้ว

“เจ้านาย แกล้งเพื่อนซะขนาดนี้ ไม่กลัวว่าสักวันพวกเขาจะเอาเรื่องนายเหรอ?” อวี๋ซือฮุ่ยถามอย่างสงสัย

หลินเซี่ยได้ยินแล้วก็กัดบะหมี่คำหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน “ฉันจะกลัวทำไมล่ะ แล้วพวกเขาจะต่อยฉันทำไม? พวกเขาควรขอบคุณฉันด้วยซ้ำ”

“ทำไมล่ะ?”