บทที่ 193: เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ยังไงก็ต้องเจ็บสักทาง

บทที่ 193: เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ยังไงก็ต้องเจ็บสักทาง

หลังรู้ว่าลั่วเสวี่ยเวยไม่สบาย หลินเซี่ยก็รีบออกไปทันที แต่เพราะวิทยาเขตเก่าวกวน แถมรถยังจอดอยู่ข้างนอก เขาจึงเสียเวลาอยู่นานกว่าจะกลับถึงบ้าน

หลังหลินเซี่ยเปิดประตูเข้าบ้าน เขาก็เห็นว่าภายในเงียบกริบ ไม่มีเสียงอะไรสักนิด ประตูห้องนอนแง้มอยู่

หลินเซี่ยเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะแล้วรีบเข้าบ้าน ก่อนจะมาถึงหน้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว และเห็นลั่วเสวี่ยเวยขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียง

“เป็นไงบ้าง?”

หลินเซี่ยรีบเดินไปข้างเตียง แล้วค่อย ๆ ดึงลั่วเสวี่ยเวยที่ขดตัวอยู่เข้ามาหาตัว

ลั่วเสวี่ยเวยค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกมา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเต็มดวงตากลมใส พอเห็นหลินเซี่ย เธอก็ฟุบลงบนตัวเขาทันที

“เจ็บ~”