บทที่ 191: แค่พี่สาวอ้อนขึ้นมา ฉันก็ต้านไม่ไหวแล้ว

บทที่ 191: แค่พี่สาวอ้อนขึ้นมา ฉันก็ต้านไม่ไหวแล้ว

ตอนที่ลั่วเสวี่ยเวยใกล้จะกินโอเด้งหมด หลินเซี่ยที่ยังคิดอะไรไม่ออกเห็นข้าวผัดเข้า จึงพูดกับลั่วเสวี่ยเวยว่า “กินข้าวผัดดีไหม?”

“ข้าวผัดเหรอ? ฟังดูไม่ค่อยไหวเลยนะ กลับบ้านไปทำกินเองยังดีกว่า ที่บ้านก็มีข้าวเย็นอยู่แล้ว” ลั่วเสวี่ยเวยทำหน้ารังเกียจเล็กน้อย

เพราะอย่างไรเสีย คนที่พอมีฝีมือทำอาหารอยู่บ้างก็ทำข้าวผัดได้ทั้งนั้น แล้วเธอจะซื้อข้าวผัดจากร้านข้างทางไปทำไม แทนที่จะกลับไปกินฝีมือสามีตัวน้อยของตัวเอง?

ฝีมือสามีตัวน้อยของเธอยังอร่อยกว่าตั้งเยอะ

แต่หลินเซี่ยเองก็อยากขี้เกียจเหมือนกัน เพราะทำอาหารค่อนข้างยุ่งยาก เขาจึงพูดกับลั่วเสวี่ยเวยว่า “ถ้ากลับบ้าน เราต้องเดินกลับมหาวิทยาลัยไปเอารถ แล้วค่อยกลับมาทำอาหารอีก แบบนั้นช้าเกินไป กินที่นี่สักมื้อ แล้วค่อยเดินกลับมหาวิทยาลัยให้ย่อยอาหารไปด้วยพอดี”

“งั้นก็ได้”