บทที่ 182: ของขวัญจากพี่สาวลั่ว

บทที่ 182: ของขวัญจากพี่สาวลั่ว

ภาพที่เห็นกะทันหันพุ่งเข้ากระแทกสมองของหลินเซี่ย ทำให้เขาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ดีใจ เสวี่ยเวยก็ชักเท้ากลับไปเสียก่อน แถมยังจงใจนั่งขัดสมาธิบนเตียง กดเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างไว้ใต้ต้นขา ไม่ยอมให้หลินเซี่ยมองเห็น

“ถ้านายสารภาพรัก ฉันจะให้รางวัลเจ้าตัวเล็กนะ~” เสวี่ยเวยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

หลินเซี่ยเหมือนถูกดูดวิญญาณไปแล้ว เขาพยักหน้าพลางยิ้มเอ๋อ ๆ

เขาตั้งใจจะสารภาพรัก แต่พอเตรียมจะพูด สมองกลับว่างเปล่าไปหมด จึงถามเสวี่ยเวยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “แต่ต้องสารภาพรักยังไงล่ะ? ฉันเขียนลงในการ์ดอวยพรด้วยปากกาไปเลยไหม?”