บทที่ 160: ถ้าชอบก็ต้องกัดบ่อย ๆ

บทที่ 160: ถ้าชอบก็ต้องกัดบ่อย ๆ

เมื่อทั้งคู่สนิทสนมกันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ท่าทางของลั่วเสวี่ยเวยก็ยิ่งคล่องแคล่วขึ้น เธอใช้ริมฝีปากบางนุ่มสีชมพูดูดเบา ๆ จนความดื้อรั้นที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของหลินเซี่ยถูกดูดหายไป ปล่อยให้เธอทำตามใจได้เต็มที่

ริมฝีปากนุ่มของเธอราวกับมีมนตร์สะกด ทำให้ร่างกายของหลินเซี่ยค่อย ๆ ร้อนขึ้น

ร่างกายอ่อนนุ่มของลั่วเสวี่ยเวยเองก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ เธอขยับตัวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จนลืมไปเสียสนิทว่าบนเท้ายังมีรอยช้ำที่ไม่จางหาย

วินาทีต่อมา เท้าที่บาดเจ็บของลั่วเสวี่ยเวยก็ชนเข้ากับขอบเตียง ความเจ็บทำให้เธอร้องออกมาโดยไม่ทันคิด พร้อมกัดฟันแน่น

ลั่วเสวี่ยเวย: “อ๊า—”