กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 157: หลินเซี่ยไม่มีวันพลาดกับดักของพี่ลั่วแม้แต่ครั้งเดียว
หลินเซี่ยหันกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ แล้วมองลั่วเสวี่ยเวยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ขาข้างหนึ่งบาดเจ็บจนขยับไม่ได้ ส่วนอีกข้างแกว่งไปมา
ลั่วเสวี่ยเวยมองเขาเช่นกัน ก่อนจะพูดอย่างมีเหตุผลว่า “นายเป็นภรรยาตัวน้อยของฉัน แล้วไม่ควรเรียกฉันว่าสามีเหรอ?”
“ไม่ใช่! ฉันยอมรับตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลินเซี่ยยังคิดจะเล่นแง่ แต่ใครจะไปรู้ว่าในวินาทีต่อมา ลั่วเสวี่ยเวยกลับหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงบันทึกให้เขาฟังช่วงหนึ่ง
【ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ฉันหาภรรยาแบบนายกันล่ะ】
“นายยอมรับเองนะ ประโยคก่อนหน้านั้นฉันเป็นคนพูดว่านายเป็นภรรยาตัวน้อย แต่นายก็ไม่ได้โต้แย้งนี่”
“ให้ตายสิ! เธอบันทึกเสียงติดตัวไว้ตลอดเลยเหรอ?”