บทที่ 127: เร้าใจนิดๆ และฟินหน่อยๆ

บทที่ 127: เร้าใจนิดๆ และฟินหน่อยๆ

หลินเซี่ยยืนพิงกำแพง พอได้ยินคำพูดของลั่วเสวี่ยเวย เขาก็รีบบอกเธอว่า “นี่มันโรงภาพยนตร์นะ! เธอไม่กลัวคนเห็นหรือไง?”

“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้คนอื่นกำลังตั้งใจดูหนังกันอยู่ ไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก” ลั่วเสวี่ยเวยตอบพลางหัวเราะเบาๆ

ระหว่างที่พูด ใบหน้าของลั่วเสวี่ยเวยก็ขยับเข้าไปเกือบชิดกับหลินเซี่ยแล้ว

แม้จะถูกลั่วเสวี่ยเวยหยอกล้อมาหลายครั้ง แต่หลินเซี่ยก็หายประหม่าไปมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ทว่าในสถานที่สาธารณะแบบนี้ เขาก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

ขณะเดียวกัน เขาก็อดชื่นชมความกล้าของลั่วเสวี่ยเวยไม่ได้ เธอไม่กลัวอะไรเลยจริงๆ

ตอนนั้นเอง ประตูโรงภาพยนตร์ก็ถูกเปิดออกกะทันหัน หัวใจของหลินเซี่ยพลันกระตุก เขาเกือบจะผลักลั่วเสวี่ยเวยออกไปแล้ว