บทที่ 109: ชักจะไวต่อความรู้สึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

บทที่ 109: ชักจะไวต่อความรู้สึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

สุดท้ายหลินเซี่ยก็ทนต่อสิ่งล่อลวงไม่ไหว ถูกลั่วเสวี่ยเวยหลอกล่อให้กลับบ้านจนได้

แต่ทันทีที่กลับถึงบ้าน เขาก็รู้ตัวว่าติดกับเข้าแล้ว ลั่วเสวี่ยเวยกดเขาลงบนโซฟาอย่างรวดเร็ว มัดเขาไว้อีกรอบ แล้วลงโทษต่อจากที่ยังทำไม่เสร็จ

ส่วนเรื่องจับถุงน่องดำนั้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้จับสมใจ ได้แต่นั่งมองตาละห้อยอยู่บนเก้าอี้

บนโลกนี้คงไม่มีอะไรทรมานไปกว่ามีของอร่อยอยู่ตรงหน้า แต่กลับกินไม่ได้อีกแล้ว

หลินเซี่ยถูกลั่วเสวี่ยเวยมัดไว้อย่างนั้นตลอดช่วงเช้า จนกระทั่งเที่ยง ลั่วเสวี่ยเวยป้อนอาหารกลางวันให้เขาเสร็จ เขาถึงได้เป็นอิสระอีกครั้ง