บทที่ 73: ต่อให้พระพุทธเจ้ามาเองก็เอาไม่อยู่!

บทที่ 73: ต่อให้พระพุทธเจ้ามาเองก็เอาไม่อยู่!

ลั่วเสวี่ยเวยเคยคิดว่าตัวเองคงหิวจนตาลาย ถึงได้เห็นภาพหลอนขึ้นมา

จนกระทั่งเงาร่างคุ้นเคยนั้นยิ้มแล้วโบกมือให้เธอ เธอถึงได้รู้ว่าเงาร่างที่ดูเปิ่นๆ นั่นไม่ใช่ภาพหลอน

จู่ๆ ลั่วเสวี่ยเวยก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เธอเดินตรงไปหาหลินเซี่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เมื่อเห็นลั่วเสวี่ยเวยเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หลินเซี่ยก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

เฮ้~ แม้จะผ่านไปแค่สองวันกว่าๆ แต่พอได้เจอปีศาจจิ้งจอกที่ชอบแกล้งเขาคนนี้อีกครั้ง หลินเซี่ยก็ห้ามความยินดีในใจไม่อยู่ เขายื่นมือออกไปรับเธอ

แต่ไม่นานหลินเซี่ยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล