กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 62: นี่มันเร้าใจเกินไปแล้ว
“ลงมาดีไหม แบบนี้เราสองคนกินอะไรไม่ได้พอดี”
หลินเซี่ยพยายามควบคุมตัวเอง พลางพูดกับลั่วเสวี่ยเวย
“ไม่เป็นไร ฉันอิ่มแล้ว ป้อนนายได้นะ”
ลั่วเสวี่ยเวยยกมุมปากขึ้น ก่อนยื่นมือเล็กๆ ไปประคองคางหลินเซี่ย แล้วตบเบาๆ ราวกับกำลังเล่นกับของเล่นชิ้นโปรด
“อย่า...อย่าทำแบบนี้สิ ที่นี่ไม่ใช่บ้านนะ”
“ก็แค่ป้อนเอง จะบอกว่าฉันทำอะไรเกินเลยได้ยังไง?”
ลั่วเสวี่ยเวยแค่นเสียงเบาๆ จากนั้นก็ปล่อยมือที่ลูบแก้มหลินเซี่ย ทว่ามืออีกข้างยังคงโอบเอวเขาไว้ เธอเอี้ยวตัวไปหยิบสุกี้ยากี้ชิ้นหนึ่งแล้วส่งไปจ่อริมฝีปากเขา
“เห็นไหม แบบนี้ก็ได้แล้วนี่”
หลินเซี่ยไม่กล้าพูดอะไรอีก เขาอ้าปากกัดไปคำหนึ่ง ตั้งใจจะกินเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ