บทที่ 59: ภรรยาหึงแล้ว ดูเหมือนฉันจะซวยเข้าให้

บทที่ 59: ภรรยาหึงแล้ว ดูเหมือนฉันจะซวยเข้าให้

เมื่อค่ำคืนมาเยือน เสียงรถบนถนนก็ดังอื้ออึงไม่ขาดสายอยู่ข้างทางเท้า

กู้อวี้หรงเดินคนเดียวไปตามทางเท้าใกล้แม่น้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา

เธอไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว เพราะแทบไม่เหลือแรงแม้แต่จะร้องไห้

เธอเองก็ไม่รู้ว่ามาเดินถึงที่นี่ได้ยังไง ระหว่างทางสติเลื่อนลอย ทุกสิ่งรอบตัวดูไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย

และก็ไม่มีใครสนใจเธออยู่แล้ว

ในที่สุดเธอก็เหนื่อยจนเดินต่อไม่ไหว จึงนั่งลงบนแท่นหินริมทาง มองผิวน้ำเบื้องหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย

สายลมยามค่ำคืนพัดเส้นผมของเธอเบา ๆ เผยให้เห็นขอบตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ ข้างหูมีแต่เสียงอึกทึกวุ่นวายสารพัด

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่า ต่อให้ไม่มีเธออยู่ โลกใบนี้ก็คงไม่ได้รับผลกระทบอะไร