กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 44: การเอาใจจากพี่สาวเศรษฐินี
ตอนมื้อเย็น ลั่วเสวี่ยเวยกลับมาอยู่ในท่าทีเย็นชาแบบปกติของเธออีกครั้ง และคุยเรื่องร้านชานมกับหลินเซี่ย
“ทั้งค่าเซ้งร้านชานม ค่าวัตถุดิบที่ซื้อมา แถมยังต้องจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายอีก แบบนี้เงินทุนของนายคงตึงมือมากเลยใช่ไหม?”
ลั่วเสวี่ยเวยเปิดบริษัทด้วยตัวเอง แถมยังจัดการบัญชีเองด้วย เธอจึงค่อนข้างเข้าใจค่าใช้จ่ายในการเปิดร้านเป็นอย่างดี
“ยังพอหมุนเงินไหวอยู่ แต่คงเหลือเงินไม่มากพอสำหรับจ้างคนแล้วล่ะ”
หลินเซี่ยคำนวณมาอย่างละเอียดแล้ว ค่าเช่าคือรายจ่ายก้อนใหญ่ที่สุด โดยร้านบนถนนคนเดินแห่งนั้นมีค่าเช่าเดือนละห้าหมื่นหยวน ระยะสั้นยังพอไหว แต่ถ้าผ่านไปนานแล้วร้านยังทำกำไรไม่ได้ ก็มีโอกาสเจ๊งได้ง่าย ๆ
“ถ้าเงินไม่พอ งั้นฉันช่วยนายเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน”