กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 42: เธอเป็นของฉัน ผู้หญิงคนอื่นห้ามแตะ
“กลิ่นผู้หญิงคนอื่นอะไร?”
สีหน้าและท่าทีที่เย็นลงกะทันหันของลั่วเสวี่ยเวยทำให้หลินเซี่ยตกใจจนรีบก้มลงดมตัวเอง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เขาเป็นคนรักความสะอาด จึงไม่มีกลิ่นเหงื่อหรือกลิ่นตัว นอกจากกลิ่นหอมของน้ำยาซักผ้าแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นชัด ๆ
“กลิ่นหอมอะไร นี่มันกลิ่นน้ำยาซักผ้าไม่ใช่เหรอ?”
“น้ำยาซักผ้าของฉันเป็นกลิ่นลาเวนเดอร์”
ลั่วเสวี่ยเวยพูดพลางคว้าแขนหลินเซี่ยอีกครั้ง ดึงเขาเข้ามาใกล้ตัว แล้วก้มลงดมตรงคอเสื้อของเขาอย่างละเอียดเพื่อยืนยันอีกที
“บนตัวนายยังมีกลิ่นผู้หญิงจาง ๆ อยู่ นายหลบจมูกฉันไม่พ้นหรอก”
“ไม่มีนะ! ตรงไหนกัน? เธอเป็นหมาหรือไง?”