บทที่ 37: เล่นอะไรชักจะวิตถารเกินไปแล้ว

บทที่ 37: เล่นอะไรชักจะวิตถารเกินไปแล้ว

ภายในห้อง หลินเซี่ยจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย สวมรองเท้าแตะแล้วลงจากเตียง

หลังจากคุยโทรศัพท์กับแม่ เขาก็ใจเย็นลงอย่างสมบูรณ์

แต่สีหน้าของลั่วเสวี่ยเวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอบ่นพึมพำว่า “จะกังวลอะไรนักหนา ต่อไปฉันก็ใช้ชีวิตอยู่กับนาย ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่ฉันสักหน่อย มากสุดฉันก็พานายไปอยู่ที่อื่น แบบนี้ก็ไม่มีใครมารบกวนพวกเราแล้ว”

“จะให้ไปใช้ชีวิตแบบหลบซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกบนเขารึไง?” หลินเซี่ยถามพร้อมหัวเราะ

“ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่”

ลั่วเสวี่ยเวยเบะปาก พลางพูดอย่างไม่พอใจ