บทที่ 22: จิ้งจอกสาวตัวจริงซ่อนตัวลึกที่สุด

บทที่ 22: จิ้งจอกสาวตัวจริงซ่อนตัวลึกที่สุด

หลังเข้าโรงแรม เฉินฮ่าวกับลวี่เจียหาวที่เมื่อครู่ยังพูดจ้อคุยโวไปตลอดทาง กลับประหม่าเหมือนลูกไก่จนแทบพูดอะไรไม่ออก

มีแค่ลู่เหย่ที่ยังพอรักษาความนิ่งไว้ได้ แต่ก็แค่ดีกว่าสองคนนั้นนิดหน่อย อย่างน้อยตอนแนะนำตัวก็ไม่ถึงกับพูดว่า “ผมชื่อไม่ประหม่าครับ”

เมื่อเห็นลั่วเสวี่ยเวยกับเสิ่นซีนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร แล้วหันไปมองหลินเซี่ยที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่งตามปกติ เฉินฮ่าวกับลวี่เจียหาวก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

พอนึกถึงคำว่า “ก็ธรรมดา” ที่หลินเซี่ยพูดระหว่างทาง ตอนนี้ดูแล้วมันไม่ใช่คำคุยโวเลยจริงๆ