กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 13: บริการปลุก “แสนอ่อนโยน” จากพี่สาวเศรษฐินี
ลั่วเสวี่ยเวยเขย่งปลายเท้าเดินมาข้างเตียงของหลินเซี่ยอย่างเงียบเชียบ มองดูหลินเซี่ยที่กำลังหลับสนิท ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เมื่อคืนเอาแต่จ้องหน้าอกฉันตั้งนาน ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ฉันจะเอาคืนบ้างแล้ว”
ลั่วเสวี่ยเวยเป็นคนชอบเอาชนะอยู่แล้ว เธอจะยอมให้เขามองฟรี ๆ ได้ยังไง
เธอค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียง กางขาเรียวออก แล้วนั่งลงบนต้นขาของหลินเซี่ยเบา ๆ
หลินเซี่ยที่ยังอยู่ในห้วงฝันรู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างกดทับตัวเองอยู่ มันค่อนข้างหนักทีเดียว
ตอนแรกมีแค่ต้นขาของเขาที่ถูกกดทับ แต่ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าทั้งร่างถูกกดเอาไว้ด้วย