กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 43 ช่วงสนทนาสาธารณะ
ครูฝึกเฉินเหลือบมองเวลา เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงใช้สิทธิ์ของสมองกลอัจฉริยะส่วนตัวเปิดระบบ
ข่ายอ๋างนั่งยอง ๆ อยู่ด้านข้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
“ทำอะไรน่ะ ที่นี่นายไม่ได้มาสำรวจพื้นที่ล่วงหน้าหนึ่งเดือน แล้วหาคนมาปรับปรุงเองหรอกหรือ?” ครูฝึกเฉินเห็นท่าทางของเขาแล้วรู้สึกขบขันเป็นพิเศษ จึงยื่นมือคว้าตัวเขาขึ้นมาเหมือนกำลังยกแมวเมนคูนยักษ์
ข่ายอ๋างรีบประคองหมวกทหารที่เกือบหล่นลงพื้นเพราะการกระทำของครูฝึกเฉิน สีหน้าหมดอาลัยตายอยาก “เด็กพวกนี้อย่าทำลายความตั้งใจดีของผมก็แล้วกัน...”
การพ่ายแพ้อย่างยับเยินของโรงเรียนทหารโม่เสียในลีกโรงเรียนทหารบนแผนที่ทะเลทรายเมื่อครั้งก่อน สร้างบาดแผลในใจให้ข่ายอ๋างมากเกินไป