เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 369
ผ่านไปหมื่นปี หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้แล้ว ต่อให้คิดจะเอาความก็ไร้ประโยชน์ คนพวกนั้นล้วนล้มหายตายจากไปนานแล้ว
ประกอบกับความระส่ำระสายจากหลายฝ่าย ข้อมูลจำนวนมากที่บันทึกประวัติศาสตร์ของดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็ถูกทำลายไปในสงครามเช่นกัน
ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่อยากเอาของกลับคืนมา จากนั้นก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบสุขอยู่ที่ดาว 007
“เจ้านาย ต่อให้ดึงพลังส่วนนั้นไป ร่างของฉันก็ไม่สลายหายไปหรอกค่ะ ฉันไม่อยากให้เจ้านายต้องทนทุกข์ทรมานอีกแล้ว เจ้านายทนลำบากมามากพอแล้วค่ะ” จื่อหลิงซุกศีรษะลงตรงซอกคอของมู่จิ่น พอพูดถึงตอนท้ายน้ำเสียงก็เจือความคับแค้นใจ
“ไม่ต้องห่วง ดูสิ อาการดีขึ้นตั้งเยอะแล้ว ดึงต้นกำเนิดส่วนนั้นไปเธออาจไม่สลายหายไป แต่จะถดถอยลงนะ เธอใช้เวลาหมื่นปีกว่าจะมีพลังอย่างทุกวันนี้ได้ จะทำลายมันทิ้งไปแบบนี้ทำไมกัน” มู่จิ่นยื่นมือออกไปให้จื่อหลิงดู รอยปริแตกกลางฝ่ามือตื้นมากแล้ว ไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนเมื่อก่อน
“เพราะงั้นนะ จื่อหลิงเด็กดีของฉันไม่ต้องกังวลไปหรอก พลังพวกนั้นสำหรับฉันแล้วไม่ได้มีค่าอะไร ตอนฉันไปเอาของ ยังต้องให้เธอช่วยปกป้องดาว 007 ปกป้องพี่สาว พ่อแม่ แล้วก็เด็กน้อยพวกนั้นด้วยนะ!”
เธอลูบผมยาวสีชมพูม่วงของภูตน้อย เท้าออกแรงถีบพื้นเบา ๆ ชิงช้าก็เริ่มแกว่งไกวไปมาอย่างช้า ๆ
“เจ้านายคะ~” จื่อหลิงโอบรอบคอมู่จิ่นแล้วหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง “ฉันจะปกป้องคนที่เจ้านายใส่ใจให้ดี รวมถึงเด็กน้อยพวกนั้นด้วยค่ะ”
“ลำบากจื่อหลิงของเราแย่เลยนะ”