เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ภาพที่ไม่คุ้นตา
สวีมู่ลูบผมของลูกสาว คิ้วที่ขมวดแน่นค่อย ๆ คลายออก “เสี่ยวจิ่น เจอเรื่องกลุ้มใจอะไรต้องบอกพ่อกับแม่นะ วันนี้อารมณ์ของลูกดูซึมเซามาก อย่าเอาแต่กดข่มอารมณ์ความรู้สึกตัวเองไว้ตลอดแบบนี้ มันไม่ดีหรอก”
วันนี้สภาพจิตใจของลูกสาวคนเล็กผิดปกติมาก คล้ายกับตอนที่เพิ่งมาถึงบ้านใหม่ ๆ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้กว่าจะร่าเริงขึ้นมาได้บ้าง แต่วันนี้กลับมีแนวโน้มว่าจะหวนคืนสู่สภาพเดิมอีกแล้ว
“อย่าเก็บกดทุกเรื่องเอาไว้ในใจเลย นานวันเข้าจะมีปัญหาเอานะ ลูกเลือกเรื่องที่พอจะพูดได้มาเล่าให้แม่ฟังก็ได้ พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน มีเรื่องอะไรจะแบกรับไว้คนเดียวไม่ได้หรอก” เรื่องที่เสี่ยวจิ่นเคยเผชิญมาก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด แต่เมื่อดูจากรายงานข่าวในตอนนั้น มันจะต้องน่าสะพรึงกลัวมากแน่ ๆ
ตั้งแต่แรกเริ่มพวกเขาก็ค้นพบแล้วว่าลูกสาวคนเล็กมีปัญหาทางจิตใจที่ร้ายแรงมาก ผ่านไปหลายปีขนาดนี้ก็บรรเทาลงได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“แม่คะ หนูแค่รู้สึกสับสนอยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ” มู่จิ่นซบลงบนไหล่ของแม่ เธอไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร และยิ่งไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าจากตรงไหนดี
หลานจือตบไหล่ลูกสาวคนเล็กเบา ๆ แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลูกแค่จำไว้ว่าไม่ว่าเมื่อไหร่ พวกเราจะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ” ในเมื่อไม่รู้จะพูดยังไง เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูด