ตอนที่ 162 ที่หนึ่ง

ตอนที่ 162 ที่หนึ่ง

“ฉันเห็นแล้ว เจ้าหมีตัวนั้นแอบขยับเข้าไปใกล้มู่จิ่นด้วยล่ะ”

“ไหนบอกว่าสัตว์ประหลาดตามธรรมชาติรังเกียจไม่ยอมให้มนุษย์เข้าใกล้ไง นี่เพิ่งจะสองวันเองไม่ใช่เหรอ เจ้าหมีนั่นเป็นอะไรไปน่ะ”

“บางทีเธออาจจะมีค่าสถานะความกลมกลืนติดตัวมาแต่เกิดก็ได้นะ”

“‘ความกลมกลืนด้วยพลังรบ’ ก็นับเป็นความกลมกลืนด้วยเหรอ”

มู่จิ่นสัมผัสได้ถึงเจ้าหมีที่ขยับเข้ามาเบียดข้างกาย เธอจึงหาจังหวะลูบหัวมันเบา ๆ แอบส่งพลังพิเศษให้มันไปเล็กน้อยอย่างไร้สุ้มเสียง ผิวเปลือกนอกของดาวเอลเบียดูเหมือนมีพืชสีเขียวขึ้นอยู่หนาแน่น แต่แท้จริงแล้วเนื้อในกลับผุพังเน่าเสียไปหมด

ตั้งแต่ก้าวเท้าลงบนดวงดาวดวงนี้ เธอก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจ ส่วนต้นอ่อนต้นนั้นที่นิ่งสงบมาโดยตลอด จู่ ๆ ก็โตขึ้นมามาก มีความสูงถึง 30 เซนติเมตรแล้ว กลายเป็นต้นไม้ต้นเล็ก ๆ ต้นหนึ่ง