เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 ผู้เฒ่าเลี้ยงแกะ
ซูจื่อหยางนั่งบนเบาะรองนั่งตลอดทั้งคืน
พอหลี่เซียนจื่อตื่นขึ้นมา ก็ไม่ได้กรีดร้องโวยวายเหมือนในละครไอดอลพวกนั้น แต่ลูบหัวเดินมาหาน้ำดื่มที่ห้องรับแขก ดื่มน้ำไปสองแก้ว หลี่เซียนจื่อก็นั่งลงบนเก้าอี้ในห้องรับแขก มองซูจื่อหยางที่ยังคงเข้าฌานเดินลมปราณอยู่อย่างตั้งใจ
ซูจื่อหยางพอลืมตาขึ้น เห็นดวงตากลมโตคู่หนึ่งเป็นประกายวิบวับจ้องมองตัวเองอยู่ ใจก็กระตุกวูบ
เพราะซูจื่อหยางเป็นพวกที่ได้แต่เห็นหมูวิ่ง ยังไม่เคยเจอของจริง และเขาคิดว่าผู้หญิงปกติจะกรีดร้องโวยวายเหมือนในละครไอดอล ดังนั้นใจของซูจื่อหยางถึงได้กระตุก
แต่พอซูจื่อหยางขยับร่างกายที่เริ่มชาเล็กน้อย กลับพบว่าหลี่เซียนจื่อยังคงมองเขาอย่างสงบนิ่งมาก ตอนนี้เองซูจื่อหยางถึงรู้สึกว่าศิลปะกับชีวิตจริงบางทีอาจเป็นคนละเรื่องกัน
“ตอนนี้กังฟูของนายลึกซึ้งใช้ได้เลยนะ นั่งอยู่ตรงนี้ได้ทั้งคืน!” หลี่เซียนจื่อเห็นซูจื่อหยางตื่น ก็หัวเราะแฮะ ๆ ชมเขาไปประโยคหนึ่ง
“พี่สาวครับ พี่ใส่เสื้อคลุมหน่อยได้ไหม!”
ซูจื่อหยางไม่สนใจคำชมของหลี่เซียนจื่อ แต่ชี้ไปที่ไหล่ที่เผยออกมาของเธอ
หลี่เซียนจื่อกลอกตาใส่ซูจื่อหยาง มองไหล่ที่เผยออกมาของตัวเอง “ไอ้คนหัวโบราณ โผล่ไหล่หน่อยเป็นอะไรไป? ความคิดนายยังล้าหลังกว่าอาจารย์นายอีก”