เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 เถาไก่โลหิตร้อยปี
“แค่ก ๆ …”
อาจารย์เหมิงเฟยหัวเราะจนเพลินไปหมด ซวี่ฮุยโยนถั่วลิสงเข้าไปในปากอาจารย์เหมิงเฟย 1 เม็ด ทำให้อาจารย์เหมิงเฟยไอไม่หยุด
“อาจารย์อา ท่านจะไปไหนครับ ผมกำลังรินชาให้ท่านอยู่นี่” ซูจื่อหยางยังคงทำหน้าไร้พิษภัยรินชาเติมให้ซวี่ฮุย แล้วกั้นซวี่ฮุยที่กำลังจะไป
“ไอ้เด็กเหลือขอ อย่ามาปากดีใส่ฉัน” ซวี่ฮุยกลับมานั่งดื่มชาต่อ มองซูจื่อหยางแวบหนึ่ง “ไม่บอกตำรับลับให้นายก็ไม่รินชาให้ฉันแล้วสินะ!”
“จะเป็นไปได้ยังไงครับ ท่านเป็นอาจารย์อาของผม! รินชาให้ท่านก็ต้องทำอยู่แล้ว!” ซูจื่อหยางประจบเอาใจสุด ๆ รินชาเติมถ้วยชาเล็กที่ว่างเปล่าให้ซวี่ฮุยจนเต็มอีกครั้ง
“วิชาดัดกระดูกตระกูลเปียนที่นายแต่งขึ้น ฉันดูแล้ว เล่มที่นายให้ลุงอ้วน ฉันยัดใส่โลงศพเขาไปแล้ว ด้วยเหตุผลจากหนังสือเล่มที่นายแต่งให้ลุงอ้วนนี่แหละ ไอ้หนุ่ม ฉันก็ค่อนข้างชื่นชมนายอยู่เหมือนกัน!”
ซวี่ฮุยมองซูจื่อหยางรินชา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง
หลังจากทั้งสามออกมาจากบ้านลุงอ้วนแล้ว ต่างก็ไม่เอ่ยถึงลุงอ้วนขึ้นมาอีกโดยมิได้นัดหมาย
โดยเฉพาะซูจื่อหยางที่ตั้งใจหลบเลี่ยงความโศกเศร้า ไม่ยอมหวนนึกถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ช่วงที่อยู่กับลุงอ้วน