เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 73 คุณธรรมกับเงิน
“แกถอยไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!” เป่ยเฉินด่าซูจื่อหยางที่ขวางอยู่ตรงหน้า
“มีอะไรก็พูดกันดี ๆ อาจารย์อายุมากขนาดนี้แล้ว นายยังจะลงมือกับท่านได้อีกหรือ!” ซูจื่อหยางก็โกรธมากเช่นกัน
“หนุ่มน้อย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย พรุ่งนี้เก็บของของนายแล้วไปเสียเถอะ!” ลุงอ้วนสะกิดเอวซูจื่อหยางเบา ๆ แล้วส่งสายตาให้เขา
ซูจื่อหยางมองสีหน้าลุงอ้วน แต่ไม่ทำตามคำลุงอ้วน กลับกันเขากางแขนกันลุงอ้วนไว้ข้างหลังอย่างแน่นหนา
“หนุ่มน้อย ถอยไป! ปล่อยให้ไอ้เด็กนี่มาพูดกับฉันตรง ๆ!” ลุงอ้วนดึงซูจื่อหยางอีกครั้ง แต่ซูจื่อหยางยังคงยืนตรงหน้าลุงอ้วนไม่ขยับแม้ครึ่งก้าว
“แกถอยไปให้พ้น ไอ้เวร!” พอเป่ยเฉินเห็นซูจื่อหยางยืนขวางหน้าลุงอ้วนไม่ขยับ ก็ยื่นมือจะคว้าคอเสื้อซูจื่อหยาง
ถึงแม้ซูจื่อหยางจะไม่ได้ชำนาญฝ่ามือแปดทิศ แต่ก็มีพื้นฐานอยู่บ้าง!
ซูจื่อหยางก้าวเท้าไปทางซ้ายเบื้องหน้า เอวบิดตัวหลบไปข้างเป่ยเฉิน มือทั้งสองยื่นฝ่ามือผลักเข้าที่ซี่โครงข้างลำตัวเป่ยเฉิน
เป่ยเฉินถูกผลักเช่นนั้นก็ถอยหลังไปหลายก้าวในชั่วพริบตา สีหน้าตกใจเล็กน้อยมองซูจื่อหยาง “ฉันประเมินนายต่ำไปจริง ๆ นายตัวไม่ใหญ่แต่ยังมีฝีมือต่อสู้อยู่บ้าง!”