เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 ปรุงยา
ลุงอ้วนรอจนถึงเวลามื้อเย็นถึงได้ออกมาจากห้อง ดูท่าทางเหมือนจะหลับไปแล้ว
มื้อเที่ยงกินของมันเกินไป กลางคืนซูจื่อหยางจึงต้มโจ๊ก ยังอุ่นหมั่นโถวอีกสองสามลูก ทำผักดองเค็มไว้เล็กน้อย ปกติลุงอ้วนที่กินจุจนน่าตกใจ กลับกินแค่ครึ่งลูกของหมั่นโถวกับโจ๊กหนึ่งชาม ก็กลับเข้าห้องไปอีก
ซูจื่อหยางไม่รู้ว่าลุงอ้วนเป็นอะไรกันแน่ ก็ไม่กล้าถามมาก ล้างชามตะเกียบแล้วก็กลับห้องไปพัก
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูจื่อหยางก็ลุกขึ้นมาเอาหนังเปลือกต้นหยางที่แช่ไว้หนึ่งวันหนึ่งคืนออกมาตาก
ลุงอ้วนมองซูจื่อหยางวุ่นวายอยู่ในลานบ้าน ออกไปนอกบ้านก็ไม่รู้ไปทำอะไร พอถึงช่วงสายแก่ ๆ ลุงอ้วนก็ขี่รถสามล้อกลับมา บนรถสามล้อลากหินโม่ลูกเล็กมาด้วยหนึ่งลูก
“อาจารย์อ้วน ท่านเอาหินโม่เล็กนี่มาทำอะไร” ซูจื่อหยางเห็นลุงอ้วนยกของลงก็รีบเข้าไปช่วย
“ทำยา”
ลุงอ้วนไม่ให้ซูจื่อหยางช่วย ยกหินโม่ขึ้นคนเดียวแล้วเดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้อง พอเข้าห้องได้หันกลับมามองเห็นซูจื่อหยางยังยืนอยู่ที่เดิม ก็พูดเสียงดังอีกครั้ง “ในเรือนข้างทิศตะวันออกมีรางบดโอสถ เอามาให้ด้วย”
รางบดโอสถยังเรียกอีกชื่อว่ารางบดยา เรือบดโอสถ รางโม่ยา เป็นเครื่องมือที่คนโบราณใช้บดสมุนไพรจีน วัสดุส่วนมากทำจากทองแดง บางส่วนก็ทำจากเหล็กถลุง