เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 คนรุ่นเก่า
“เจ้าซูเหวินเซี่ยนนี่ไม่ทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง เมื่อกี้ยังโทรมาด่าจื่อหยางอีก!” หลังชายคนนั้นเดินไป แม่ของซูจื่อหยางก็พูดกับพ่อของซูจื่อหยาง
“ฉันได้ยินแล้ว เมื่อกี้ฉันก็อยู่ข้าง ๆ เขา เขาขอเบอร์โทรจื่อหยางจากฉัน” พ่อของซูจื่อหยางพูดเบา ๆ “เขาก็เป็นคนแบบนี้ จะทำยังไงได้ล่ะ ช่วยได้ก็ช่วยไป ฉันเห็นจื่อหยางนวดให้เขาเต็มที่เลย ฮ่า ๆ เจ้าเด็กคนนี้ แกโตแล้ว เรื่องในหมู่บ้านก็เป็นแบบนี้แหละ ก็เล่นหัวกับพวกเขาไป”
ซูจื่อหยางนอนคว่ำอยู่บนคังไม่พูดไม่จา ดวงตาเล็ก ๆ กะพริบแป๊บ ๆ มองพ่อตัวเอง พ่อของซูจื่อหยางตบหลังเขาไปอย่างจนใจ แล้วก็เดินเรื่อยเปื่อยไปเยี่ยมบ้านคนอื่นต่อ
ซูเหวินเซี่ยนพูดแล้วก็ทำได้จริง ทุกวันช่วงบ่ายสามสี่โมงจะมาตรงเวลาหาซูจื่อหยาง ถึงซูจื่อหยางจะรำคาญเขาพอสมควร แต่ในการรักษาก็ไม่ได้ลดหย่อนอะไรเลย
หัวไหล่ของซูเหวินเซี่ยนก็ฟื้นตัวขึ้นเรื่อย ๆ ทีละวัน ช่วงการเคลื่อนไหวกลับมาเกือบปกติแล้ว แทบไม่เจ็บแล้ว
“น้องชาย ไม่ต้องพูดเลย ของแกนี่ได้ผลจริง ๆ แทบไม่เจ็บแล้ว!”
หลังนวดเสร็จ ซูเหวินเซี่ยนขยับหัวไหล่ตัวเอง แล้วพูดกับซูจื่อหยางพร้อมยิ้ม
“ฮ่า ๆ หายแล้วก็ดีแล้วครับ อันนี้ก็หายเกือบหมดแล้ว ต่อไปไม่ต้องนวดแล้ว หลังจากนี้ทำงานก็ระวังหน่อย อย่าให้โดนความเย็น เดี๋ยวก็แทบไม่กลับมาเป็นซ้ำแล้วครับ!” ซูจื่อหยางล้างมือพลางเช็ดพลางกำชับซูเหวินเซี่ยน