เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 แผลหน้าคน
นักพรตจินสั่งยาให้พี่เขยของเจินเจินเสร็จแล้ว อธิบายข้อควรระวังให้ทุกคนฟังอีกรอบ กว่าคณะนั้นจะอุ้มเด็กกลับไป
ซูจื่อหยางไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของนักพรตจิน ได้แต่ทำหน้าเหม็นขมคัดลอก «มหาแพทย์ผู้จริงใจ» อยู่ในห้อง นักพรตจินไม่ตามใจซูจื่อหยางเลยสักนิด ตราบใดที่ไม่เชื่อฟังเรื่องการเรียนก็ตีจริง ๆ
ในที่สุดก่อนเข้านอนตอนกลางคืน ซูจื่อหยางก็คัดลอก «มหาแพทย์ผู้จริงใจ» ครบสิบจบได้อย่างราบรื่น เพิ่งจะขยับข้อมือที่ปวดชาได้ไม่ทันไร โทรศัพท์ของซูจื่อหยางก็ดังขึ้น
สายที่โทรเข้ามาคือไป๋เผิงอวี่ คราวก่อนที่ซูจื่อหยางกับนักพรตจินมีเรื่องกัน หลังจากไป๋เผิงอวี่กับพวกอธิบายจนเข้าใจกันแล้วก็ไม่ได้อยู่ต่อ พอถึงวันรุ่งขึ้นก็กลับบ้านไป
“ฮัลโหล! จื่อหยาง!” เสียงสดใสร่าเริงของไป๋เผิงอวี่ดังออกมาจากโทรศัพท์
“ฮ่า ๆ ไป๋เผิงอวี่ มีอะไรหรือ” ซูจื่อหยางรู้ดีว่าไป๋เผิงอวี่มาหาเขาเวลานี้ต้องมีเรื่องแน่ ผู้ชายสองคนที่เพิ่งไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน แถมไม่ได้มีอะไรกันแบบนั้น ถ้าไม่มีเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องโทรมากลางดึก