เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 มอง: ชี่ทมิฬ
ราชาแห่งโอสถซุนซือเหมี่ยวเคยกล่าวไว้ว่า ไม่รู้คัมภีร์อี้ ไม่อาจนับเป็นแพทย์หลวง
เดิมทีซูจื่อหยางคิดว่าอาจารย์เหมิงเฟยจะทดสอบเนื้อหาในหนังสือเล่มที่ทิ้งไว้ให้ตน
ทว่าอาจารย์เหมิงเฟยกลับไม่เอ่ยถึงหนังสือเล่มนั้นแม้แต่ครึ่งคำ
ซูจื่อหยางที่นึกสงสัยจึงหยิบหนังสือออกมาเอง บอกกับอาจารย์เหมิงเฟยว่าตนอ่านไปได้สองในสามส่วนแล้ว ส่วนที่เหลือยังไม่ได้อ่าน
อาจารย์เหมิงเฟยยิ้ม เอ่ยชมซูจื่อหยางเป็นครั้งแรก “ดี ไม่เสียทีที่เป็นนักศึกษาปริญญาโท ความสามารถในการเรียนรู้ยอดเยี่ยมมาก!”
“เสี่ยวซู เธอรู้ไหมว่าทำอย่างไรถึงจะเป็นแพทย์ใหญ่ได้?” อาจารย์เหมิงเฟยถาม
ซูจื่อหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนัก “มหาแพทย์… ผู้จริงใจ… หรือครับ?!”
อาจารย์เหมิงเฟยส่ายหน้า “ความจริงใจย่อมสำคัญมาก ทว่าความจริงใจต้องอยู่บนพื้นฐานที่ว่าตนเองมีความสามารถเพียงพอด้วย หากวิชาแพทย์ของตัวเองใช้ไม่ได้ ต่อให้จริงใจแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร บางทีอาจมีคนต้องเกิดปัญหาอื่นเพราะความรับผิดชอบจนเกินพอดีของเธอ สู้ไม่รักษายังดีกว่า นี่ไม่เท่ากับหวังดีแต่ทำเรื่องเสียหายหรือ!”