กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 302 สำนักมหาสุญตามิอาจลบหลู่
“ท่านเจ้าสำนัก เช่นนั้นยามนี้พวกเราควรทำเช่นไรดี” หลัวเทียนขมวดคิ้วมองไปยังเขา
“จะทำเช่นไรได้เล่า ดูทีท่าไปก่อน ขอเพียงคนผู้นี้ไม่ตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเราก็พอ”
“ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้เขาสังหารอู๋หล่าง คาดว่าการแก้แค้นของอู๋เทียนผู้นั้นคงจะมาถึงในไม่ช้า รอเถิด พวกเราอาจยังสามารถฉวยประโยชน์จากการต่อสู้ได้”
เมื่อนึกถึงจุดนี้ เลี่ยเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มเย็นชา สุดท้ายไม่ว่าฝ่ายใดจะชนะ ล้วนเป็นผลดีต่อเขาทั้งสิ้น
“ท่านเจ้าสำนักปราดเปรื่องยิ่งนัก!” หลัวเทียนเอ่ยปากยกยอปอปั้น พลางลอบคิดในใจ สมกับที่คิดไว้จริงๆ ไอ้หมาเฒ่าตัวนี้คิดเหมือนกันกับเขาไม่มีผิด
“เอาเถอะ” เลี่ยเหยียนโบกไม้โบกมือให้เขาพลางเอ่ยว่า “ขอเพียงอู๋หล่างเจ้าหมอนั่นตายตกไปก็พอแล้ว เรื่องนี้เจ้ายังคงทำได้ไม่เลว”
“ส่วนเรื่องอื่น ๆ เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจ เจ้าสำนักผู้นี้มีการจัดการของตนเอง เจ้าจงถอยออกไปพักผ่อนก่อนเถิด”