ตอนที่ 284 เสียหน้าไม่ได้

ตอนที่ 284 เสียหน้าไม่ได้

“เสี่ยวมู่ เจ้าคงไม่รังเกียจที่ข้าอายุมากกว่าเจ้าไม่กี่ปีหรอกนะ”

ปรากฏเพียงฉินเสวี่ยที่นอนเกียจคร้านอยู่ในอ้อมอกของหลินมู่ ผิวขาวผุดผ่องดุจหยกเปิดเปลือยอยู่ภายนอก ใบหน้ายังคงเจือรอยแดงระเรื่อ มองไปยังหลินมู่พลางขมวดคิ้วเอ่ยถาม

หลินมู่โอบกอดนางไว้ในอ้อมอกแน่น ใช้มือลูบศีรษะของนาง ในแววตาเต็มไปด้วยความรักเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า

“ข้าจะไปรังเกียจได้อย่างไรเล่า จริงสิ พูดตามตรงนะ ข้ายังไม่รู้เลยว่าเจ้าอายุเท่าใด”

หลินมู่อยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก

ได้ยินเช่นนั้น ฉินเสวี่ยก็รู้สึกเขินอายที่จะเอ่ยปากอยู่บ้าง อย่างไรเสียนางก็รู้ว่าหลินมู่อายุเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น

รู้สึกราวกับตนเองเป็นวัวแก่เคี้ยวหญ้าอ่อน

“เช่นนั้นหากข้าบอกไปแล้ว เจ้าห้ามหัวเราะเยาะข้านะ!”

“วางใจเถิด ข้าไม่ทำเช่นนั้นหรอก”