กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 274 คลี่คลายความบาดหมาง
“ดียิ่งนักเหยาเหยา เจ้ารอดชีวิตกลับมาจริง ๆ เจ้ารู้หรือไม่ หลายปีที่เจ้าหายตัวไป ข้าเฝ้ารอคอยให้เจ้ากลับมาทุกเมื่อเชื่อวัน!”
ในดวงตาของฉินอวี่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นเต้นระคนตื้นตัน ภายในใจพลุ่งพล่านตื่นเต้นเหลือประมาณ
เขาเอ่ยสืบไปว่า “เพื่ออาการป่วยของข้า เจ้ากลับไม่แยแสอันตรายต่อตนเอง บุกเข้าไปยังห้วงลึกมารอันเป็นดินแดนหวงห้ามเผ่ามารแห่งนั้น มันไม่คุ้มค่าให้เจ้าต้องทำถึงเพียงนี้เลยแม้แต่น้อย”
“ต่อไปในภายภาคหน้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีกเป็นอันขาด!”
น้ำเสียงของฉินอวี่แฝงความตัดพ้อก่นด่าอยู่บ้าง ทว่าก็ฟังออกได้ถึงความห่วงใยที่เขามีต่อปี้เหยา
ครั้นได้ยิน ปี้เหยาก็มีน้ำตาหลั่งรินออกจากเบ้าตาทันควัน นางเงยหน้าขึ้นพร้อมแววตาเปี่ยมล้นด้วยความรักลึกซึ้ง พลางยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าของฉินอวี่แล้วเอ่ยว่า