ตอนที่ 113 สำนักจื่อหยางพึงพินาศ

ตอนที่ 113 สำนักจื่อหยางพึงพินาศ

ประจวบเหมาะกับที่เขาก็อยากขยับแข้งขยับขาอยู่พอดี หลับใหลมายาวนานถึงหนึ่งแสนปี เขาอัดอั้นตันใจจนทนแทบไม่ไหวตั้งนานแล้ว

นับเป็นเรื่องดีที่จะได้ทดสอบดูว่า ร่างกายในยามนี้จะสามารถสำแดงอานุภาพได้ยิ่งใหญ่เพียงใด

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ พวกผู้อาวุโสหยางพลันมีสีหน้าเทาหม่นดุจคนตายในพริบตา

เหนือห้วงความว่างเปล่า ภายในตำหนักอันโอ่อ่าตระการตาและเปี่ยมล้นด้วยกลิ่นอายมรรคแห่งหนึ่ง

ชายชราชุดขาวผมขาวหน้าเยาว์ผู้หนึ่ง กำลังเดินหมากรุกอยู่กับร่างแยกของตนเอง

“ฮัดเช้ย!”

ทันใดนั้น เขาก็จามออกมาอย่างแรงพลางขมวดคิ้วแน่นในทันที แล้วพึมพำขึ้นว่า

“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดข้าจึงรู้สึกราวกับมีผู้ใดกำลังนินทาข้าอยู่เล่า”

ชายชราส่ายหน้าเบา ๆ ทว่ามิได้คิดอันใดมากความ และก้มหน้าเดินหมากรุกต่อไป