เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในสถาบันเป่ยโต่ว
ลู่ฉางเซิงไพล่มือไว้ด้านหลังเดินนำอยู่เบื้องหน้า ด้านหลังคือเฒ่าเต่า จุ้ยเชียนเฉิน และนักศึกษาทั้งสี่คนอย่างหานเยว่ รวมถึงพวกเฮ่ออู่ อินเฉวียน และเหมยชางอู๋ที่ค้อมเอวติดตามอยู่สองข้างทาง
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นภายในสถาบันเป่ยโต่ว ต่างพากันสูดลมหายใจเย็นยะเยือก คาดเดากันไปต่าง ๆ นานาว่าบุรุษอาภรณ์ครามที่เป็นผู้นำนั้นคือใคร
“ซี๊ด บุ...บุรุษอาภรณ์ครามผู้นั้นคือใครกัน กลับกลายเป็นว่าแม้แต่เจ้าสำนักเต้าเหยียนและเจ้าแคว้น รวมไปถึงคณบดีและเหล่าผู้อาวุโสยังนอบน้อมถึงเพียงนี้”
“มะ...ไม่รู้สิ สรุปว่าความเป็นมายืนยันว่าต้องยิ่งใหญ่มากแน่ ๆ เจ้าดูท่าทางหวาดหวั่นพรั่นพรึงของพวกคณบดีและผู้อาวุโสสิ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริง ๆ”
“หึ ๆ เรื่องที่เกิดขึ้นนอกลานเมื่อครู่นี้พวกเจ้าคงยังไม่รู้สินะ? เจ้าแคว้นก็เพราะล่วงเกินท่านผู้สูงศักดิ์อาภรณ์ครามไปโดยไม่รู้สถานการณ์ เกือบไปแล้วที่จะต้องเปลี่ยนราชวงศ์ใหม่ จุ๊ จุ๊ ได้ยินว่าตอนนั้นเจ้าสำนักเต้าเหยียนกับคณบดีตกใจจนคุกเข่าลงไปเลยเชียวล่ะ”
“หา?”