กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ห้องส่วนตัวพลันเงียบสงัด!
สีหน้าของเหมยชางอู๋เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ นึกว่าตนเองฟังผิดไป
คุกเข่าลง?
ไป๋เจี้ยงกลับกลายเป็นให้เขาซึ่งเป็นคณบดีแห่งสถาบันเป่ยโต่วคุกเข่าลงงั้นหรือ?
"อะไรกัน? ไม่ยินยอมคุกเข่าหรือ? นี่คือท่าทีของท่านคณบดีเหมยอย่างนั้นหรือ? หากไม่ยินยอมคุกเข่า เช่นนั้นทุกสิ่งก็ไม่ต้องคุยกัน"
ไป๋เจี้ยงมองเหมยชางอู๋พลางเอ่ยหยอกเย้า
มิอาจปฏิเสธได้ว่า ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องส่วนตัวนี้ อารมณ์ของไป๋เจี้ยงก็ปลอดโปร่งเป็นอย่างยิ่ง เขาเชื่อว่า รอให้เหมยชางอู๋คุกเข่าลงเมื่อใด จะยิ่งสะใจกว่านี้
"เจ้าสำนักไป๋ ข้าผู้เฒ่ามาพร้อมความจริงใจ ท่านทำเช่นนี้มิเกินไปหน่อยหรือ?"
เหมยชางอู๋เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"เกินไปหรือ?" ไป๋เจี้ยงแค่นหัวเราะ "เจ้าคิดว่าตัวข้าเจ้าสำนักทำเกินไปจริงหรือ? ที่แห่งนี้รวมเจ้ากับข้าก็มีเพียงแค่สี่คนเท่านั้น ช่างเถิด ตัวข้าเจ้าสำนักไม่ได้ให้เจ้าออกไปคุกเข่าลงด้านนอกภัตตาคารเฟยไหลก็นับว่าดีถมไปแล้ว!"