เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฮ่า ๆ ๆ ด้วยความเพียรพยายามอันไม่ย่อท้อของเจ้าสำนัก ในที่สุดก็ขุดทะลุได้ก่อนกำหนดเสียที”
ไป๋เจี้ยงยืนอยู่ตรงปากถ้ำ มองดูป่าทึบรกชัฏของโลกภายนอก สองมือเท้าสะเอว แหงนหน้าหัวเราะร่า
ทันใดนั้น เปลือกตาขวาพลันกระตุกอย่างรุนแรงหนึ่งครั้ง!
ไป๋เจี้ยงร่างสะท้าน รีบยกมือปิดไว้ที่ดวงตาขวา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เกิดอันใดขึ้น?”
ไป๋เจี้ยงมองลึกล้ำเข้าไปในป่าทึบอย่างระแวดระวัง จากนั้นก็หลบเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว หลังปิดกั้นปากถ้ำแล้ว ก็รีบมุ่งหน้ากลับสำนักนิกายในทันที
ไป๋เจี้ยงรู้สึกว่าคงเป็นเพราะในป่าทึบมีอันตราย เปลือกตาจึงได้ลุกโชนส่งสัญญาณเตือน!
ดูท่าแล้ว หากไม่ถึงคราวจนตรอกจนเลี่ยงไม่ได้ ทางลับสายนี้ก็มิอาจใช้ตามอำเภอใจได้ ในป่าทึบแห่งนั้นย่อมมีโอกาสสิ้นชีวิตได้เช่นกัน
ไป๋เจี้ยงคิดไม่ถึงโดยแท้จริงว่า แท้จริงแล้วลางร้ายมิได้มาจากป่าทึบ หากแต่เกิดจากคนผู้หนึ่งที่กำลังมุ่งไปยังสำนักยุทธ์สวรรค์ต่างหาก
……
เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายของวันเดียวกัน