ตอนที่ 550 เศษสวะสองคน

จวนเจ้าเมือง

ยามค่ำคืน จิตสำนึกของเฉาโป๋อวี้ค่อย ๆ ฟื้นคืน เขาขยับกำมือโดยไร้จิตสำนึก ทว่ากลับตกใจที่พบว่าในฝ่ามือว่างเปล่าไม่มีสิ่งใด

เขาลืมขึ้นตาอย่างฉับพลัน ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน "ผลไม้! ผลไม้ของข้า!!"

สิ่งนี้ทำให้เฉาอวี้หลงที่อยู่เคียงข้างข้างเตียงนอนสะดุ้งตกใจยกใหญ่ จากนั้นก็ยินดีปรีดา รีบยื่นผลไม้ส่งไปให้ "อวี้เอ๋อร์อย่าร้อนใจ ผลไม้อยู่นี่"

เฉาโป๋อวี้รีบรับมา ประคองไว้ในฝ่ามืออย่างแน่นหนา อารมณ์พลุ่งพล่าน ดวงตาแดงก่ำสะอื้นไห้กล่าว "พ่อ ในที่สุดท่านก็ยอมรับลูกแล้ว"

"พ่อรู้แล้ว พ่อยินดีโล่งใจมาก อวี้เอ๋อร์ เจ้าโตขึ้นแล้ว"

เฉาอวี้หลงลูบศีรษะของเฉาโป๋อวี้ด้วยความยินดีโล่งใจ พลางทอดถอนใจอีกครา "ไม่ง่ายเลยจริง ๆ …… เดิมทีตอนนั้นพ่อยอมแพ้ไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเด็กอย่างเจ้าจะ...เฮ้อ"