ตอนที่ 546 รับผู้ช่วยสอน คณบดีเป่ยโต่วเหมยชางอู๋

ลู่ฉางเซิงเริ่มตกปลาได้ปลาแล้ว ทีละตัวต่อเนื่องกัน

ทว่าจุ้ยเชียนเฉินกลับยังคงขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น

กินบะหมี่ต้นหอมติดต่อกันตั้งหลายครั้งถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงไม่มีรสชาติอะไรกันเล่า?

เพราะอะไรกันแน่?

ตกลงแล้วเพราะอะไรกัน?

“บะหมี่ต้นหอมที่ไร้รสชาติ แม้จะทำให้อิ่มท้องได้ แต่ไม่อร่อย รสชาติจืดชืดราวเคี้ยวขี้ผึ้ง”

ลู่ฉางเซิงเกี่ยวเหยื่อไปพลางกล่าวต่อไปพลาง:

“เจ้าว่าข้าดึงดันไปกินบะหมี่ต้นหอมไร้รสชาติอยู่ทุกวี่วัน ตกลงแล้วมาที่นี่เพื่อสิ่งใดกันแน่? ในเมื่อลิ้มรสชาติไม่ออก เช่นนั้นก็ไม่กินเสียก็สิ้นเรื่อง ไปกินอย่างอื่นจะมิดีกว่าหรือ”

ทีแรกจุ้ยเชียนเฉินยังสับสน ทว่าต่อมาร่างกายพลันสะท้านอย่างรุนแรง สีหน้าค่อย ๆ แข็งค้าง