เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“หึ ๆ ครั้งนี้ในบรรดาผู้ดูแลรับศิษย์มากมาย การแสดงฝีมือของเจ้าติดอันดับแนวหน้า ซ่งเริ่น เจ้าอยากให้ผู้อาวุโสคนนี้ให้รางวัลเจ้าอย่างไร?”
ณ สำนักยุทธ์สวรรค์ ชายชราคนหนึ่งกล่าวพลางยิ้มตาหยี
วั่งซู่มองดูซ่งเริ่นเบื้องหน้า ในใจพึงพอใจอย่างยิ่ง
เส้นชีพจรยุทธ์ปฐพีเชียวนะ!
ครานี้ ทั่วทั้งจักรวรรดิซิงลั่วปรากฏเส้นชีพจรยุทธ์ปฐพีสองสายขึ้นมา ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือซ่งเริ่นลูกน้องของเขาพากลับมา
สิ่งนี้ทำให้วั่งซู่มีหน้าตาในเหล่าผู้อาวุโสเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังได้รับคำกล่าวชมจากเจ้าสำนัก เขาจึงต้องปูนบำเหน็จรางวัลแก่ซ่งเริ่นเป็นอย่างดีโดยธรรมชาติ
ซ่งเริ่นค้อมกาย บนใบหน้าฝืนยิ้ม “ผะ...ผู้อาวุโส ซ่งเริ่นมีธุระจะรายงานขอรับ”
ลังเลใจอยู่นานครึ่งค่อนวัน ซ่งเริ่นก็ตัดสินใจว่าจะพูดออกไปอยู่ดี วันนั้นก็มิใช่มีเพียงเขาคนเดียวที่อยู่ ณ ที่นั้น กระดาษย่อมไม่อาจห่อหุ้มเปลวเพลิงได้!
มิสู้บอกกล่าวตามตรงไปเลย ไม่เช่นนั้นหากถูกค้นพบในภายหลัง ซ่งเริ่นอย่างเขาก็คงพังพินาศโดยสิ้นเชิงแล้ว!
โอ๊ะ?