เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในเมืองราตรีนิรันดร์ ความผันผวนของกฎเกณฑ์ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
บรรดาผู้บำเพ็ญต่างพากันถอยออกไปอย่างคลุ้มคลั่ง เปิดพื้นที่ให้แก่สามขุมอำนาจใหญ่
ถึงขั้นมีผู้บำเพ็ญจำนวนมากพุ่งทะยานออกไปนอกเมืองราตรีนิรันดร์ สำแดงสารพัดวิธีการตั้งรับป้องกันอย่างแน่นหนาแล้วจึงมองไปยังจุดนั้นด้วยความตื่นตะลึง
ใครเล่าจะคาดคิดว่าสมาคมสามพยัคฆ์กลับกลายเป็นบอกจะลงมือก็ลงมือทันที
“สมาคมสามพยัคฆ์ พวกเจ้าเสียสติไปแล้วหรือ! กลับกลายเป็นเพื่อเจ้าโถงคนเดียวเนี่ยนะที่เปิดศึกกับพวกเรา? พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าผลลัพธ์ของการเปิดศึกคืออะไร?”
ประธานสมาคมคลั่งสิงห์แววตามืดครึ้ม ตวาดว่า “ยิ่งไปกว่านั้น การตายของเจ้าโถงพวกเจ้าโดยแท้จริงแล้วไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับพวกเราเลย……!”
เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ ประธานสมาคมคลั่งสิงห์ก็พลันมีแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แค่นหัวเราะอย่างเย็นชาขึ้นมา “หึ ๆ ๆ ประธานผู้นี้รู้แล้ว ที่เรียกกันว่าการตายของเจ้าโถงก็เป็นเพียงแค่ชนวนช่างเถิด สมาคมสามพยัคฆ์ของพวกเจ้ารอวันนี้มานานแล้วสินะ……”
ประมุขพรรคทั้งสามของสมาคมสามพยัคฆ์แววตาเคร่งขรึมขึ้น จำต้องยอมรับว่าประธานสมาคมคลั่งสิงห์ยังคงเฉียบแหลมยิ่งนัก
“คลั่งสิงห์ เจ้าหมายความว่าอะไร?” เจ้านิกายพญาคชสารขมวดคิ้วเอ่ยถาม