เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เย่จุยเยว่ก่อนอื่นกวาดตามองมหาสงครามเบื้องหน้าอย่างตื่นตระหนกเล็กน้อย เมื่อเห็นการต่อสู้ยุ่งเหยิงจนไม่มีใครสนใจตระกูลเย่ของตน จึงค่อยผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
จากนั้นรีบมองไปยังลู่ฉางเซิง กล่าวอย่างเคลือบแคลง “ท่านผู้อาวุโสลู่ ท่านนี่……”
ลู่ฉางเซิงไม่พูดมาก เพียงกล่าวว่า “ตระกูลเย่ของเจ้ายังไม่ต้องรีบลงมือ ชั่วคราวแค่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”
เย่จุยเยว่รู้สึกว่าสมองของตนคันยุบยิบ เต็มใบหน้าด้วยความตะลึงงัน “ทำ、ทำไมหรือ?”
“ยังไงก็แล้วแต่เจ้า หากเจ้าไว้วางใจข้า ก็ทำตามก็แล้วกัน”
ลู่ฉางเซิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเอาแต่สนใจตนเองเดินไปยืนอยู่ข้างหนึ่ง จากนั้นควักผลไม้ออกมาบางส่วน ขว้างออกไปเข้าปากไปพลางมองสมรภูมิไปพลาง ดูราวกับเป็นผู้ชมเรื่องสนุกอย่างเต็มตัว
เย่จุยเยว่แววตาวูบไหว สีหน้าลังเลใจ เมื่อมองลู่ฉางเซิงผู้สงบนิ่งดุจลมเมฆอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นก็ตัดสินใจ ส่งกระแสเสียงสั่งการมุ่งไปยังเย่หนานเทียน