ตอนที่ 348 อริยะกระบองเหยียนเจวี๋ยอี้!

หา?

ท่านราชันกงล้อทองหรือไม่ก็ท่านอริยะกระบองมะ...มาด้วยตนเองเพื่อเชื้อเชิญงั้นหรือ?

โจวต้าฝูมองแผ่นหลังในอาภรณ์ครามที่ลับหายไปตรงหัวมุมบันไดด้วยความตื่นตะลึง

วาจาหยิ่งผยองเยี่ยงนี้ ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์หลายพันล้านคนจะมีใครกล้าเอ่ยปากออกมากัน?

วันนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกอย่างไม่เคยมีมาก่อนที่ได้เปิดหูเปิดตาพบเห็นประสบการณ์เช่นนี้

ทว่าในใจโจวต้าฝูคิดว่า บางทีอาจเป็นเพราะท่านผู้อาวุโสอาภรณ์ครามเพิ่งมาถึง ในใจจึงยังมีความคิดการรับรู้ต่อห้าประมุขเผ่ามนุษย์ไม่ชัดเจนนัก

ส่วนหานจินหลง หลังจากตะลึงงันไปแล้วก็ส่ายหน้าพลางขบขัน ในใจกลับมิได้มีโทสะแต่อย่างใด

ความคิดของหานจินหลงก็ไม่ต่างจากโจวต้าฝูมากนัก คิดว่าลู่ฉางเซิงเพิ่งมาถึงสมรภูมิมารเทพ การรับรู้จึงยังไม่ชัดเจนพอ

"หึ ๆ คนหนุ่มสาว อวดดีเสียหน่อยก็ดีแล้ว……"

หานจินหลงเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง แววตาวูบไหวแล้วหายไปจากที่นั่ง