เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ซูเหยียนถูกสายตาอันสงบนิ่งของลู่ฉางเซิงข่มขวัญจนต้องถอยหลังครึ่งก้าว กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ทะ... ท่าน……"
เฒ่าเต่างุนงงเล็กน้อย ทว่ายังฉลาดพอที่จะรักษาความเงียบไว้
"ซูเหยียน วาจากับการกระทำไม่ตรงกันแล้ว อยากแข็งแกร่งขึ้นเป็นเรื่องปกติ มีความทะเยอทะยานก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน แต่ข้าเคยบอกเจ้าไปตั้งนานแล้วว่า ให้รักษาใจเดิมไว้ และยิ่งต้องรู้ไว้ด้วยว่า กลืนคำเดียวมิอาจกลายเป็นเจ้าอ้วนใหญ่ได้"
"เจ้ามาจากแดนสวรรค์บรรพกาล เมื่อเทียบกันบุตรผู้เป็นที่โปรดปรานแห่งสวรรค์ในสมรภูมิมารเทพแล้ว รากฐานย่อมตื้นเขินเป็นธรรมดา แต่ตั้งแต่เจ้าติดตามข้ามาจนถึงบัดนี้ ผ่านไปนานเท่าใดกันเชียว? เจ้ากลับเป็นถึงระดับสุริยเทพระยะกลางแล้ว ทั้งยังอาศัยเคล็ดเพลิงหมื่นหลอมจนมีพลังอำนาจพอจะปะทะกำลังกับระดับขุมทรัพย์เทพได้"
"ยังไม่พออีกหรือ?"
ลู่ฉางเซิงกล่าวเบา ๆ