กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เวหาส
ทุกคนล้วนยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
แม้แต่เต้าจวินแห่งมรรคาสวรรค์ทั้งสองตนที่กำลังเตรียมจะจากไปก็ยังชะงักนิ่งอยู่กับที่
สถานการณ์อะไรกัน? ใครไม่เห็นด้วยให้เผ่าโบราณจากไป? แล้วใครกันที่ต้องการให้เผ่าโบราณล่มสลายในวันนี้?
ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเสี้ยวจิตเทวะของต้นตระกูลเจ็ดเผ่าล้วนอยู่ที่นี่ ใครยังกล้าเอ่ยวาจาอวดดีเช่นนี้ หรือว่าจะในมหาพิภพนิรันดร์ยังคงซ่อนตัวยอดฝีมือเหนือชั้นอะไรเอาไว้อีก?
ไม่ต้องพูดถึงบรรดายอดฝีมือเผ่าโบราณที่กำลังมึนงง ในยามนี้แม้กระทั่งบรรพชนเจ็ดต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าก็พลันเย็นเยียบลงเบา ๆ
และเมื่อบุรุษอาภรณ์ครามผู้หนึ่งที่ไพล่มือไว้ด้านหลังค่อย ๆ ปรากฏกายขึ้น รูม่านตาของบรรดายอดฝีมือเผ่าโบราณก็หดวูบลงฉับพลัน……
ลู่ ลู่ฉางเซิง?!!
คราแรกพวกเขาตกใจ จากนั้นในแววตากลับปรากฏความยินดีปรีดา!!
หาได้หวาดกลัวลู่ฉางเซิงมากมายอันใดไม่ แม้ลู่ฉางเซิงจะแข็งแกร่งยิ่ง แต่ทว่าก่อนหน้านี้แปดเผ่าส่งยอดฝีมือระดับมรรคเทพออกมาเพียงสิบหกคนก็กดข่มเขาได้แล้ว