กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แต่วิธีการของพวกเจ้าหากมีเพียงเท่านี้ล่ะก็ เช่นนั้นก็จงตายเสียเถอะ!”
ลู่ฉางเซิงแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง มือขวาค่อย ๆ กุมลงบนด้ามกระบี่จ้านซวีตรงฝักกระบี่ในมือซ้าย……
จากนั้นก็ชักออกมาอย่างฉับพลัน!
“เคร้ง——!”
เสียงครวญกระบี่ที่แสบแก้วหูกว่าเดิมสายหนึ่งพลันดังก้องขึ้น กลบเสียงครวญกระบี่ของพวกบรรพชนกระบี่เทพทั้งเก้าคนไปจนสิ้น กลายเป็นหนึ่งเดียว ณ ที่แห่งนี้!!
ประกายกระบี่สีน้ำเงินเข้มอันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้นจากปลายกระบี่ ประหนึ่งมหาสมุทรที่ซัดสาดทะลักล้น ไม่มีวันหยุดพัก!
ท้องฟ้าในยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มโดยสมบูรณ์!
ท่ามกลางสีน้ำเงินเข้มที่แผ่คลุมฟ้าดิน เงาร่างสีครามร่างหนึ่งยืนถือกระบี่ตระหง่านอยู่ ประหนึ่งเซียนตกสวรรค์
ยามที่ลู่ฉางเซิงลงกระบี่ พวกบรรพชนกระบี่เทพก็สีหน้าขาวแล้ว!
พวกเขาจ้องมองทุกสิ่งเบื้องหน้าอย่างเหลือเชื่อ