กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
กระจ่างกับผีน่ะสิ!
ในใจของอิ้นเหยาหงุดหงิดอึดอัดขึ้นมาวูบหนึ่ง ในเมื่อเขาเลือกที่จะเชื่อคำพูดของสิงเทียนแล้ว ยังจำเป็นต้องสืบให้กระจ่างอีกหรือ
แม้จะยังไม่มีหลักฐาน แต่แผนการในยามนี้ สิ่งที่ดีที่สุดคือวางตนไม่ข้องเกี่ยวทำตัวอยู่เหนือเรื่องราว……
จากนั้นเขาจึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ในมือเปิ่นตี้มีหลักฐานอยู่นานแล้ว เหตุใดต้องสืบให้กระจ่างอีก เห็นแก่ที่พวกเจ้ารับใช้ตำหนักจักรพรรดิเทพของข้ามาอายุ เปิ่นตี้จะไว้หน้าพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จะไม่ปล่อยออกมาแล้วกัน"
เมื่อได้ยินดังนั้นสิงเทียนก็ตะลึงงัน อดไม่ได้ที่จะมองอิ้นเหยาด้วยสายตาประหลาด ดีมาก ไร้ยางอายได้โล่จริง ๆ
พวกเย่อู๋เทียนและเหล่าราชันเทพพลันร้อนรนอย่างยิ่ง หากจักรพรรดิเทพไม่ลงมือปกป้องพวกเขา เช่นนั้นวันนี้……
ขณะที่พวกเขายังอยากจะกล่าวอะไรอยู่นั้น
"อิดออดยืดยาด!"
ลู่ฉางเซิงกล่าวอย่างเย็นชา
ใจของจางเซิ่งซวีสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าคิดจะร่วมมือกับจิ้งจอกเฒ่าอย่างอิ้นเหยานั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว รอลู่ฉางเซิงลงมือ ด้อยกว่าตนเองลงมือโจมตีก่อน!