ตอนที่ 240 เจ้ารอความตายเถิด

“ลุกขึ้นเถิด”

เมื่อได้ยินดังนั้น หยวนหยางชิวก็ยินดี รีบลุกขึ้นยืนค้อมกายอยู่อย่างนั้น มีอาการทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง

ลู่ฉางเซิงกล่าวพลางหัวเราะว่า “ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ที่นี่ของข้าในเมื่อเป็นโรงหมอ ย่อมมีไว้ตรวจรักษาโรคให้ผู้คนเป็นธรรมดา หากเจ้าเจ็บป่วยด้วยโรคก็จงนั่งลงดื่มน้ำชาแล้วบอกเล่ามาเสีย หากร่างกายเจ้าไร้สิ่งผิดปกติ ก็จงรีบจากไปโดยเร็ว”

เมื่อเห็นท่านผู้อาวุโสอาภรณ์ครามเบื้องหน้าแย้มยิ้มอย่างเป็นกันเองถึงเพียงนี้ ดูไม่เสแสร้ง จิตใจของหยวนหยางชิวก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขารู้แล้ว ขอเพียงอย่าไปล่วงเกินท่านผู้อาวุโสท่านนี้

เช่นนั้นแท้จริงแล้วท่านผู้อาวุโสก็ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเมตตาอารียิ่ง