กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
กระบี่ยาวหายไปในความว่างเปล่า
ป่าอัสนีตะวันลับตกอยู่ในความเงียบดุจห้วงลึก
ผู้คนสำนักอัสนีมหาสุริยันสีหน้าซีดเผือด พวกเขาเบิ่งตามองเจ้าสำนักของตนเองที่เคยวางก้ามเหนือทุกสิ่งถูกตบจนกลายเป็นสุญตา ไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี
ส่วนเหลยอวี่และเหลยถิงคล้ายกับสูญสิ้นดวงจิตดวงกายไปในพริบตา ทั้งร่างเลื่อนลอย
‘นี่บางทีอาจเป็นสุราครั้งสุดท้ายที่ข้าเชิญเจ้าดื่ม’
เหลยอวี่หวนนึกถึงประโยคแปลกประหลาดนั้น สีหน้าพลันยืนนิ่งตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นปล่อยวาง
หึ ๆ มิน่าเล่า มิน่าเล่า……
………
เตร้ง!
กระบี่ยาวโบราณแหวกผ่านห้วงความว่างเปล่ามืดมิดด้วยความเร็วอันไร้ผู้ใดเทียบ!