เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในขณะเดียวกัน
ภายในภัตตาคารพบเซียนแห่งเมืองอัสนีสะท้านฟ้า
ลู่ฉางเซิงผลักเปิดประตูห้อง เดินลงบันไดมาอย่างเอื่อยเฉื่อย
วันนี้ภัตตาคารพบเซียนว่างเปล่ายิ่งนัก อย่าว่าแต่ลูกค้าเลย แม้แต่เถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อร์ก็ไร้ร่องรอย ต่างพากันรีบไปดูศึกข้ามระดับที่ป่าอัสนีตะวันลับกันแต่เช้าตรู่แล้ว
เมื่อก้าวออกจากภัตตาคาร เมืองอัสนีสะท้านฟ้าที่แต่ก่อนมีผู้คนเนืองแน่นดุจขุนเขาทะเล วันนี้กลับแม้แต่เงาผีก็ไม่เห็น
ร้านค้าและแผงลอยตลอดสองข้างทางกลับกลายเป็นไม่มีผู้ใดเฝ้าดูแลเลย……
ดูราวกับทั่วทั้งหัวเมืองเหลืออยู่เพียงลู่ฉางเซิงเพียงคนเดียว
ลู่ฉางเซิงเดินตามกลิ่นหอมมาจนถึงแผงขายแผ่นแป้ง หยิบเอากระดาษน้ำมันมาห่อไว้สองชิ้น จากนั้นทิ้งหินวิญญาณเจ็ดสีไว้บนแผงหนึ่งเหรียญ แล้วจึงเดินกินแผ่นแป้งพลางมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของป่าอัสนีตะวันลับ
เดินไปเดินมาก็หายลับไป
………