กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อเห็นดังนั้น
ลู่ฉางเซิงผงกศีรษะเล็กน้อย แล้วนั่งลงไปบนที่นั่งว่างที่เหลืออยู่เดิมตัวนั้น
สายตาของพวกจ้าวหร่านทั้งสามหยุดสายตาไว้ที่หินผลึกเจ็ดสีบนโต๊ะ แววตาแม้จะน้ำลายสออยากได้ ทว่ากลับมีความลังเลใจและลังเลอยู่สายหนึ่ง
ผู้ที่สามารถควักหินวิญญาณเจ็ดสีมากมายเพียงนี้ออกมาซื้อที่นั่งได้ตามใจชอบ ทั้งน้ำเสียงยังเปรียบหินวิญญาณเจ็ดสีอันล้ำค่าเป็นหินทั่วไปเช่นนี้…… สถานะภูมิหลังย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน
แววตาของพวกเขาวูบไหว ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงถอนใจออกมา
“ท่านผู้อาวุโส พวกข้าขอลา” จ้าวหร่านค้อมกาย หันหลังกลับเตรียมจะพาไปด้วยศิษย์น้องทั้งสองท่านของตนเองจากไป
“ช้าก่อน” ลู่ฉางเซิงร้องเรียกหยุดพวกเขาไว้